Jesteśmy formacją ministrancką dzialającą przy parafii Św. Michała Archanioła w Michałkowicach (dzielnica Siemianowic Śląskich) w Archidiecezji Katowickiej. Nad duchowością michałkowickich ministrantów czuwa ks. wikary Piotr Uroda. Stanowimy silną 50 osobową Armię Pana- nigdy nie zwyciężoną!!!

Drogi Ministrancie!
Czy zdajesz sobie sprawę, jak święty i zaszczytny jest urząd, który sprawujesz? Czy wiesz o tym, że z pośród swoich rówieśników, swojego rodzeństwa, a nawet z pośród wszystkich wiernych Ty jesteś po kapłanie najbliższy ołtarza i świętych Tajemnic, które się na nim sprawują? Czy wiesz o tym, że pierwotnie ten, kto służyć chciał do mszy św. czy do nieszporów lub innego nabożeństwa, musiał wpierw być dobrze wypróbowany, czy dobre i święte wiedzie życie, aby potem otrzymać osobne święcenia i dopiero wówczas móc wejść do prezbiterium i zbliżyć się do ołtarza z mszałem i ampułkami? Dziś Kościół święty pozwala Ci usługiwać do świętych obrzędów liturgicznych bez osobnych święceń, lecz nie zwalnia Cię z pierwszego warunku, tj. żąda od Ciebie jako Ministranta, byś z sercem czystym i dobrą intencją oddawania Panu Bogu czci zbliżał się do ołtarza. Żąda Kościół święty, byś poza świątynią nienaganne prowadził życie i dobry a nie zły dawał przykład swemu otoczeniu, wśród którego codziennie przebywasz. Poza tym obowiązkiem Twoim jest przejąć się wielkością swego urzędu, pouczyć się o każdym szczególe swoich czynności liturgicznych. Przy ołtarzu każde słowo, każdy ukłon, każdy ruch ma swoje święte znaczenie. Niema tu nic niepotrzebnego, nic błahego, co by można zbyć i niedokładnie wypełnić. W świętej Służbie Bożej ważną grasz rolę, bo występujesz w niej jako przed­stawiciel wszystkich wiernych i w ich imieniu wymawiasz święte słowa i święte spełniasz czynności.

Móc służyć przy ołtarzu jest najwyższym wyróżnieniem i zaszczytem katolickiego chłopca. Być ministrantem jego największą dumą. Ministrant to rówieśnik aniołów. Jest to rzeczą zupełnie zrozumiałą. Co bowiem ty czynisz jako ministrant, jest służbą aniołów. Czyż anio­łowie w niebie nie musza się zdumiewać, widząc, jak na ziemi mały chłopiec może spełniać czynności, które w nie­widzialnym królestwie nieba są ich przywilejem? Św. Ja­nowi, apostołowi i ewangeliście, uchylił Pan Bóg razu pewnego za jego ziemskiego żywota rąbek nieba.I cóż tam ujrzał? Oto na bez­kresnych błoniach nieba stoi potężna stolica. Siedzi na niej wszechmogący Bóg w Swoim majestacie. Bije odeń jakiś niewypowiedziany blask i jasność. Wokół stolicy i Baranka nieprzeliczone zastępy aniołów i świętych. Sprawują oni przed obliczem Boga liturgię tak wspaniałą i potężną, tak wzniosłą i za­chwycająca, że nasz święty z osłupienia traci wprost wzrok i słuch. Otóż co czynią aniołowie w niebie - to na ziemi, w katolickich kościołach czynią ministranci. W niebie bowiem i na ziemi odprawia się ta sama liturgia, ta sama służba BożaCzytaj dalej